روندی که امیدوارم بمیرد (اما نشد)

این به عنوان یک تحریک آرام، یک تیک بصری خفیف شروع شد. من آن را در یک لوگو، پوستر، وب سایت دیدم و فکر کردم اشتباه است. نامه ها روی هم افتادند، خطوط شکستند، مرزها حل شد. این نوع جدیدی از سبک بصری بود و من آن را دوست نداشتم. حدس می‌زدم که این یک مد گذرا است. صبر کردم تا محو شود. این اتفاق نیفتاد. روندی که من امیدوار بودم بمیرد در جاهای بیشتری با اعتماد به نفس بیشتر ظاهر شد و در نهایت متوجه شدم که راه به جایی نمی برد.

روندی که از محو شدن خودداری کرد

گرایش استفاده عمدی از تحریف بصری، شکستن قوانین خوانایی و وضوح بود. این استفاده از “واژو بخار”، “Y2K” و طراحی “کثیف” بود. این احیای زیبایی شناسی اولیه اینترنت، پذیرش «فروپاشی دیجیتال» به عنوان یک سبک عمدی بود. این احساس یک گام به عقب بود، رد مهارت و وضوحی که برایم ارزش قائل بودم.

من در بیزاری تنها نبودم. من تنها نبودم که امیدوار بودم از بین برود. گروه کوچکی از طراحان بودند که ناامیدی من را به اشتراک گذاشتند. مقالات، مثال ها و شکایات را رد و بدل کردیم. ما متقاعد شده بودیم که این روند نشانه کاهش، از دست دادن استانداردها، شکست سلیقه است.

اما این روند ادامه داشت. بزرگ شد. توسعه یافت. پیچیده تر شد از حاشیه به جریان اصلی رفته است. در تبلیغات، مد و حتی در برندسازی شرکت‌های معتبر ظاهر می‌شود. من دیگر نمی توانستم آن را به عنوان یک انحراف موقت رد کنم. به بخش مهمی از زبان بصری تبدیل شده بود.

تحقق

نقطه عطف زمانی بود که متوجه شدم بیزاری من از روند، انتقاد از روند نیست. این نقد فرضیات خودم بود. من فرض کرده بودم که طراحی خوب باید واضح، خوانا و صیقلی باشد. من فرض کرده بودم که نقش طراح حذف اصطکاک است نه ایجاد آن.

روندی که امیدوار بودم بمیرد رد طرح نبود. این رد تعریف من از طراحی بود. این یادآوری بود که ارتباطات بصری یک زبان واحد نیست، بلکه خانواده ای از گویش ها است. این یادآوری بود که قوانین طراحی حقایق جهانی نیستند. آنها قراردادهایی هستند که در طول زمان تغییر می کنند.

روندی که امیدوار بودم بمیرد شکستی نبود. این یک تحریک بود. این مرا به چالش کشید تا به شیوه ای متفاوت به طراحی فکر کنم. این باعث شد که به ارزش نقص، قدرت نوستالژی و نقش طنین احساسی در طراحی نگاه کنم.

درس

درس این بود که از هر گرایشی استقبال نکنیم. درس این بود که بدانیم طراحی به دنبال رعایت قوانین نیست. مهم این است که آنها را به خوبی درک کنید تا تصمیم بگیرید که چه زمانی آنها را بشکنید. روندی که امیدوار بودم بمیرد یادآوری بود که طراحی یک مکالمه است. گفت و گوی بین طراح، مخاطب و فرهنگ است. روندها خوب یا بد نیستند. آنها پاسخی به شرایط فرهنگی هستند که در آن بوجود می آیند. آنها نشانه هایی از آنچه مردم فکر می کنند، احساس می کنند و می خواهند.

طراحي كه روندي را بدون درك آن رد مي كند، طراحي است كه يادگيري را متوقف كرده است. طراحي كه يك روند را مطالعه مي كند، حتي طراحي كه دوست ندارد، طراحي است كه به رشد خود ادامه مي دهد. روندها فقط سبک های بصری نیستند. آنها نشانه های فرهنگی هستند. آنها به شما می گویند که مردم به چه چیزی توجه می کنند. ارزش شنیدن را دارند.

خط پایین

روندی که امیدوار بودم بمیرد اینطور نشد. که چیزی به من یاد داد. این به من آموخت که کنجکاوتر و کمتر مطمئن باشم. این به من آموخت که کار من قضاوت درباره روندها نیست، بلکه درک آنهاست. طراحي كه مي تواند ارزش چيزي را كه دوست ندارد ببيند، طراحي است كه به تكامل خود ادامه خواهد داد. روند یک تهدید نیست. این یک فرصت است. این فرصتی است برای یادگیری چیزهای جدید، متفاوت دیدن جهان و رشد.

گرایشی که از مردن امتناع می کرد شکستی نبود. درس بود این یادآوری بود که طراحی به معنای درست بودن نیست. این در مورد باز بودن است. روندی که امیدوار بودم بمیرد اینطور نشد. از من طراح بهتری ساخت. این به من نشان داد که بهترین راه برای مقابله با چیزی که دوست ندارید نادیده گرفتن آن نیست، بلکه درک آن است.