چرا شعر بهترین آموزش برای طراحی است

طراحی و شعر به ندرت در یک جمله ذکر شده است. یکی یک رشته بصری است که با چیدمان ها، رنگ ها و رابط ها سروکار دارد. دیگری فرمی ادبی است که با کلمات، ریتم و معنا سروکار دارد. به نظر می‌رسند دنیاهایی از هم جدا هستند. اما نزدیک تر نگاه کنید و مشابهت ها قابل توجه است. شعر از بسیاری جهات بهترین آموزش برای طراحی است.

رشته اقتصاد

یک شعر نمی تواند کلمات را هدر دهد. هر هجا باید شایسته جایگاه خود باشد. شاعری که سه کلمه را در جایی به کار می برد، شاعر بهتری نیست. آنها بدتر هستند. محدودیت فرم، دقت را دیکته می کند.

طراحی هم همین محدودیت را دارد. یک چیدمان نمی تواند فضا را هدر دهد. هر عنصر باید شایسته جایگاه خود باشد. طراحي كه از سه عنصر در جايي كه يكي كافي است استفاده مي‌كند، طراح بهتري نيست. آنها بدتر هستند. محدودیت بوم، دقت را دیکته می کند.

شاعر و طراح یک رشته مشترک دارند: رشته اقتصاد. هر دو می دانند که قوی ترین کار اغلب ساده ترین کار است. هر دو می دانند که تفریق به اندازه جمع مهم است.

صدای سکوت

شعر به همان اندازه که درباره ناگفته هاست، درباره آنچه گفته می شود. خط شکسته می شود، مکث ها، فضای سفید روی صفحه – خالی نیستند. بخشی از معنا هستند. سکوت به اندازه صدا مهم است.

طراحی هم همین کیفیت را دارد. فضای منفی، فیلدها، مناطقی که هیچ چیز در آنها قرار نمی گیرد – خالی نیستند. آنها بخشی از ترکیب هستند. سکوت به اندازه سر و صدا مهم است.

هم شاعر و هم طراح می فهمند که پوچی کمبود نیست. حضور است. فضا چیزی است که به محتوا شکل می دهد. این مکث است که پیام را طنین انداز می کند.

استعاره

شعر از طریق استعاره کار می کند. یک چیز می گوید و معنای دیگری دارد. این ایده های مختلف را به هم متصل می کند. از طریق کنار هم قرار دادن معنا ایجاد می کند.

طراحی از طریق استعاره نیز کار می کند. نماد یک استعاره است. رنگ یک استعاره است. چیدمان یک استعاره است. طراحي كه يك دكمه آبي را انتخاب مي كند فقط رنگ را انتخاب نمي كند. آنها بیانیه اعتماد، آرامش و قابل اعتماد بودن را بیان می کنند. استعاره پیام است.

هم شاعر و هم طراح قدرت غیر مستقیم را درک می کنند. هر دوی آنها می دانند که مؤثرترین ارتباط اغلب کمترین معنای واقعی کلمه است. هر دو می دانند که معنا در فضای بین کلمات و تصاویر ایجاد می شود، نه فقط در خود کلمات و تصاویر.

ریتم

یک شعر ریتم دارد. یک آهنگ، یک جریان، یک حس حرکت وجود دارد. ریتم دکوراسیون نیست. این یک ساختار است. او خواننده را در شعر راهنمایی می کند. باعث ایجاد حس انتظار و رضایت می شود.

طراحی هم ریتم دارد. فاصله، تراز، تکرار عناصر – آنها یک ریتم بصری ایجاد می کنند. ریتم بیننده را در صفحه هدایت می کند. باعث ایجاد حس نظم و جریان می شود. طراحي كه ريتم را مي‌فهمد، كاري خلق مي‌كند كه پيمايش آن آسان است.

تجدید نظر

یک شعر هرگز تمام نمی شود رها شده است. شاعر بازنگری، بازنویسی و پالایش می کند. آنها کلمات را قطع می کنند، خطوط را تغییر می دهند، و مصراع ها را بازسازی می کنند. فرآیند تکراری است. نسخه نهایی نتیجه بازبینی های بی شماری است.

طراحی نیز هرگز به پایان نمی رسد. رها شده است. طراح تکرار، آزمایش و اصلاح می کند. آنها عناصر را برش می دهند، چیدمان ها را تغییر می دهند و جریان ها را بازسازی می کنند. فرآیند تکراری است. نسخه نهایی نتیجه بازبینی های بی شماری است.

هم شاعر و هم طراح می دانند که پیش نویس اول هرگز پیش نویس نهایی نیست. کار از طریق تجدید نظر بهبود می یابد. تجدید نظر نشانه شکست نیست. این نشان از هنر است.

خط پایین

شعر انحراف از طراحی نیست. این یک زمین آموزشی برای طراحی است. اقتصاد، سکوت، استعاره، ریتم و تجدید نظر را می آموزد. این نظم و انضباط دقت را می آموزد. قدرت ناگفته ها را می آموزد.

طراحي كه شعر مي خواند وقت تلف نمي كند. آنها در حال تقویت هنر خود هستند. آنها یاد می گیرند که دنیا را متفاوت ببینند. آنها یاد می گیرند که با دقت و قدرت ارتباط برقرار کنند. آنها طراحی را یاد می گیرند.