چرا طراحان خوب می دانند چه چیزی را کنار بگذارند

وقتی به وب‌سایت، پوستر، برنامه یا مجله با طراحی خوب نگاه می‌کنیم، اغلب متوجه می‌شویم که چه چیزی در آن وجود دارد: تایپوگرافی، رنگ‌ها، تصاویر، تصاویر، و دکمه‌های با دقت قرار داده شده. اما برخی از مهمترین تصمیمات طراحی اغلب چیزهایی هستند که ما نمی بینیم.

فضای خالی بین المان‌ها می‌تواند تعیین کند که آیا طرحی آرام است یا آشفته، ممتاز یا ارزان، بصری یا گیج‌کننده. فضای خالی به دور از هدر رفتن فضا، بخش فعال ارتباط بصری است.

طراحان خوب می دانند که افزودن بیشتر لزوماً به معنای بیشتر نیست. گاهی اوقات موثرترین تصمیم طراحی این است که بدانیم چه چیزی را کنار بگذاریم.

جای خالی واقعا خالی نیست

در طراحی، فضای خالی، که اغلب به عنوان فضای منفی شناخته می شود، منطقه اطراف و بین عناصر بصری است. می تواند در اطراف یک عنوان، بین پاراگراف ها، داخل لوگو، اطراف یک دکمه یا بین بخش های مختلف همان صفحه ظاهر شود.

لازم نیست سفید هم باشد. یک پس‌زمینه رنگی، تصویر یا سطح بافت‌دار می‌تواند به عنوان فضای منفی عمل کند که به عناصر دیگر فضایی برای تنفس بدهد.

یک وب سایت شلوغ را در نظر بگیرید. ممکن است ده‌ها دکمه، بنر، تصویر، عنوان، پنجره‌های بازشو و گزینه‌های ناوبری وجود داشته باشد که برای جلب توجه رقابت می‌کنند. همه چیز از نظر فنی قابل مشاهده است، اما درک بسیار کمی آسان است.

حالا همین رابط را با عناصر کمتر و فضای بیشتری برای تنفس تصور کنید. اجزای جداگانه به طور ناگهانی قابل تشخیص هستند. سلسله مراتب واضح تر می شود و چشمان شما می دانند که کجا باید بروند. این قدرت فضای خالی است.

مغز ما برای پردازش اطلاعات به فضا نیاز دارد

مردم طراحی را به عنوان مجموعه ای از اشیاء جدا شده درک نمی کنند. ما به طور طبیعی به دنبال پیوندها، الگوها، گروه ها و سلسله مراتب هستیم.

این ارتباط نزدیکی با اصول روانشناسی گشتالت دارد که توصیف می کند چگونه افراد تمایل دارند اطلاعات بصری را در کل های معنادار سازماندهی کنند.

یکی از مفیدترین ایده ها برای طراحان اصل مجاورت است: اشیایی که نزدیک به یکدیگر قرار می گیرند به عنوان متعلق به یک گروه درک می شوند. این بدان معناست که فضاها می توانند روابط را بدون نیاز به کلمات ارتباط برقرار کنند.

به عنوان مثال، اگر عنوانی نزدیک به پاراگراف زیر آن باشد، اما شکاف بزرگتری قبل از بخش بعدی وجود داشته باشد، بیننده می تواند به طور شهودی ساختار را درک کند. هیچ حاشیه ای لازم نیست و هیچ برچسب توضیحی لازم نیست. فاصله باعث ایجاد ارتباط می شود.

فضا سلسله مراتب را ایجاد می کند

هر عنصر طراحی نباید به توجه یکسانی نیاز داشته باشد. یک سلسله مراتب بصری قوی به کاربران می گوید که ابتدا به چه چیزی توجه کنند، چه چیزی را بعد بخوانند و کجا می توانند اقدام کنند.

فضای خالی یکی از ساده ترین راه ها برای ایجاد این سلسله مراتب است. صفحه فرود را با عنوان، پاراگراف، تصویر و دکمه فراخوان برای اقدام، پشتیبان، تصور کنید. اگر هر عنصر محکم بسته بندی شود، می توانند به همان اندازه مهم به نظر برسند.

فضای اطراف عنوان را افزایش دهید و برجسته می شود. به دعوت به عمل فضای کافی برای نفس کشیدن بدهید و شناسایی آن آسان تر خواهد بود. شکاف های بزرگ تری بین بخش ها ایجاد کنید و کل صفحه اسکن آسان تر می شود.

به عبارت دیگر می توان از فضا تقریباً به عنوان یک کنترل صدا برای توجه بصری استفاده کرد.

بهم ریختگی کمتر به معنای بار شناختی کمتر است

هر عنصر بصری به مغز نیاز دارد تا چیزی را پردازش کند. رنگ جدید به معنای تمایز است. یک نماد معنایی را نشان می دهد. یک دکمه یک عمل را ارائه می دهد. تصویر تزئینی یک نشانه بصری دیگر را معرفی می کند.

هیچ یک از این عناصر به خودی خود لزوماً مشکل ساز نیستند. مشکل زمانی رخ می دهد که سیگنال های بیش از حد به طور همزمان در حال رقابت باشند. این می تواند تلاش ذهنی مورد نیاز برای درک و پیمایش یک رابط را افزایش دهد.

طراحی خوب تصمیمات غیر ضروری را کاهش می دهد.

طراحان به جای اینکه بپرسند «چگونه می توانم این فضا را پر کنم؟» باید بپرسند: «این فضا اصلاً به چیزی نیاز دارد؟»

حذف یک عنصر تزئینی، کوتاه کردن منوی پیمایش، ساده کردن یک پاراگراف یا حذف یک دکمه ثانویه می‌تواند درک بقیه محتوا را آسان‌تر کند.

نتیجه لزوماً طراحی از نظر بصری خالی‌تر نیست، بلکه تمرکز بیشتری دارد.

فضای خالی می تواند به یک طراحی احساس برتری بیشتری بدهد

دلیلی وجود دارد که برندهای لوکس اغلب از فاصله زیاد استفاده می کنند: فضا می تواند اعتماد به نفس را القا کند.

وقتی طراحی سعی نمی‌کند تمام پیکسل‌های موجود را پر کند، عناصر فردی می‌توانند عمدی‌تر و ارزشمندتر به نظر برسند. محصولی که در برابر یک پس‌زمینه بزرگ و تمیز عکس گرفته می‌شود، می‌تواند مهم‌تر از همان محصولی باشد که با گرافیک‌های رقیب احاطه شده است.

این بدان معنا نیست که “فضای سفید بیشتر” به طور خودکار یک طراحی را لوکس می کند. زمینه اهمیت دارد. یک وب سایت کودکان، یک روزنامه، یک بازار تجارت الکترونیک و یک برند مد لوکس ممکن است به سیستم های فاصله بسیار متفاوتی نیاز داشته باشند.

هدف حداکثر پوچی نیست. هدف، عمدی است. فضا باید از شخصیت و هدف طراحی حمایت کند.

فضای خالی می تواند توجه را هدایت کند

طراحان می توانند از فضای منفی برای ایجاد مسیرهای بصری استفاده کنند.

تبلیغی را با شخصی در نظر بگیرید که به یک طرف ترکیب نگاه می کند. اگر فضای باز در جهتی که به آن نگاه می کنند وجود داشته باشد، بینندگان به طور طبیعی تشویق می شوند تا آن منطقه را کشف کنند.

همین اصل در مورد رابط ها نیز صدق می کند.

یک طراح می تواند یک دکمه مهم را با فضا احاطه کند تا از محتوای اطراف جدا باشد. یک مجله ممکن است به یک عکس یک صفحه کامل بدهد تا تصویر به یک لحظه بصری غالب تبدیل شود.

فضا فقط اشیا را از هم جدا نمی کند، بلکه می تواند به بیننده بگوید کجا را نگاه کند.

خطر حذف بیش از حد

اگر فضای خالی قدرتمند است، آیا طراحان باید به سادگی همه چیز ممکن را حذف کنند؟ نه کاملا. زمانی که طراحان سادگی را با کمبود اطلاعات اشتباه می گیرند، مینیمالیسم می تواند به یک مشکل تبدیل شود.

یک وب‌سایت با فضای خالی زیاد می‌تواند پیچیده به نظر برسد، اما همچنان کاربران را به فکر فرو می‌برد که چه کاری انجام دهند. یک منوی پیمایش تنها با سه مورد ممکن است زیبا باشد، اما اگر کاربران نیاز به دسترسی به ده بخش مهم داشته باشند، نه. یک صفحه فرود مینیمال می تواند بدون توضیح محصول زیبا باشد.

طراحی خوب به این معنا نیست که چیزی را تا حد امکان خالی کنیم. این در مورد حذف چیزی است که به تجربه اضافه نمی کند و در عین حال آنچه کاربران نیاز دارند حفظ می شود. چالش دانستن تفاوت است.

طراحی را با فضا شروع کنید نه اشیا

یک راه عملی برای توسعه این مهارت، معکوس کردن روند معمول طراحی است. به جای اینکه بلافاصله به این فکر کنید که چه عناصری را اضافه کنید، به فضاهایی که می خواهید ایجاد کنید فکر کنید. سوالاتی مانند:

• باید توجه کاربر را به کجا معطوف کند؟
• کدام عناصر به هم تعلق دارند؟
• یک بخش باید کجا تمام شود و قسمت دیگر از کجا شروع شود؟
• کدام جزء مستحق جداسازی است؟
• تایپوگرافی به چه مقدار اتاق تنفس نیاز دارد؟

این سوالات می توانند قبل از معرفی یک عنصر تزئینی منجر به چیدمان قوی تری شوند. همچنین می‌توانید یک طرح را با حذف موقت عناصر، مانند پنهان کردن یک تصویر ثانویه، حذف یک شکل تزئینی، حذف یک دکمه، یا کاهش تعداد رنگ‌ها، آزمایش کنید.

سپس بپرسید: آیا طرح واضح تر شده است؟ اگر بله، ممکن است مورد حذف شده هرگز مورد نیاز نبوده باشد.

بهترین طراحان می دانند چه زمانی باید متوقف شوند

یک وسوسه طبیعی برای ادامه بهبود طراحی با افزودن چیزی مانند نماد، انیمیشن، رنگ، تب یا فراخوانی دیگر وجود دارد. اما طراحی تمرینی برای پر کردن فضا نیست. این تمرینی برای انتقال ایده هاست.

گاهی اوقات آخرین 10 درصد پیشرفت، نه با افزودن یک جزییات بیشتر، بلکه از حذف جزئیاتی است که توجه را از همه چیز منحرف می کند.

فضای خالی با ایجاد روابط، ایجاد سلسله مراتب، کاهش نویز بصری و جهت دادن توجه، به عناصر مهم مکانی می دهد تا خود را ابراز کنند. مهمتر از همه، به طراحان یادآوری می کند که غیبت می تواند یک انتخاب عمدی طراحی باشد.

دفعه بعد که یک طرح بندی شلوغ شد، فوراً به دنبال مؤلفه، فونت، رنگ یا تصویر دیگری نباشید. سعی کن چیزی بدست بیاری ممکن است متوجه شوید فضایی که ایجاد می کنید بیشتر از چیزی که حذف کرده اید ارتباط برقرار می کند.