مینیمالیسم واقعاً به چه معناست (و این فقط فضای سفید نیست)

مینیمالیسم مشکل برند دارد. به سبک بصری کاهش یافته است: دیوارهای سفید، سطوح خالی، نوع sans-serif و بسیاری از هیچ چیز. هر وبلاگ طراحی را باز کنید و مینیمالیسم را خواهید دید که با آنچه که از آن حذف می شود تعریف شده است. رنگ کمتر. تزئینات کمتر چیزهای کمتر نکته پایانی این است که مینیمالیسم زیبایی شناسی غیبت است، رشته ای برای از بین بردن چیزها تا زمانی که فقط موارد ضروری باقی بمانند.
این مینیمالیسم نیست. این یک سبک خاص است که گاهی اوقات نام خود را می گیرد. مینیمالیسم واقعی چیزی نیست که شما حذف کنید. این در مورد آنچه شما اولویت دارید. این یک فلسفه ذهن آگاهی است، نه یک پالت سفید.
تصور غلط
رایج ترین سوء تفاهم این است که مینیمالیسم برابر با پوچی است. اتاقی با یک صندلی و یک دیوار خالی را مینیمالیست می نامند. وب سایتی با سه خط متن و پیمایش زیاد را مینیمالیست می نامند. اما این مثال ها نتیجه را با روند اشتباه می گیرند. یک اتاق خالی مینیمالیستی نیست زیرا خالی است. مینیمالیستی است زیرا هیچ چیز در آن برای جلب توجه رقابت نمی کند. این وب سایت مینیمالیستی نیست زیرا محتوای کمی دارد. این مینیمالیستی است زیرا هر عنصر هدف مشخصی را دنبال می کند.
تفاوت مهم است. اگر فضای خالی تصادفی یا ناراحت کننده باشد، یک اتاق می تواند خالی باشد و همچنان مینیمالیستی نباشد. اگر محتوا با وضوح و هدف سازماندهی شده باشد، یک وب سایت می تواند محتوای زیادی داشته باشد و همچنان مینیمالیستی باشد. مینیمالیسم یک عدد نیست. این یک ارتباط بین کاربر و طراحی است.
مبدا
مینیمالیسم به عنوان یک جنبش در هنرهای تجسمی در دهه 1960 آغاز شد. هنرمندانی مانند دونالد جاد، اگنس مارتین و فرانک استلا ویژگی های بیانی و اشاره ای اکسپرسیونیسم انتزاعی را رد کردند. آنها اشکال هندسی ساده، مواد صنعتی و اجرای غیر شخصی را ترجیح می دهند. کار در مورد احساسات هنرمند نبود. درباره تجربه بیننده بود.
مینیمالیست ها سعی نکردند همه چیز را خالی کنند. آنها سعی می کردند همه چیز را منصفانه جلوه دهند. توهم و زینت و روایت را حذف کردند. آنچه باقی ماند خود شی بود، در مستقیم ترین شکلش. هدف غیبت نبود. حضور بود.
این خاستگاهی است که درک مدرن از مینیمالیسم از دست داده است. مینیمالیست ها به فضای سفید وسواس نداشتند. آنها به وضوح وسواس داشتند. آنها می خواستند بیننده بدون حواس پرتی شی را ببیند. فقدان دکوراسیون وسیله ای برای رسیدن به این هدف بود، نه خود هدف.
ضروری است
نکته اصلی این است که وقتی همه چیز غیر ضروری حذف شود، باقی می ماند. اما نکته اصلی برای هر طراحی یکسان نیست. برای یک ساعت لوکس، مهمترین چیز ممکن است مکانیسم و مواد باشد. برای یک وب سایت خبری، سرفصل ها و پیمایش ممکن است مهم ترین باشند. برای یک صندلی، موارد اصلی می تواند صندلی، پشتی و پاها باشد. اصلی را هدف تعیین می کند نه یک قانون جهانی.
طراح مینیمالیست می پرسد: این برای چیست؟ کاربر چه کاری باید انجام دهد؟ هسته تجربه چیست؟ پاسخ به این سوالات تعیین می کند که چه چیزی ضروری است. هر چیز دیگری کاندید حذف است.
اما حذف تنها ابزار نیست. یک طراح مینیمالیست همچنین ممکن است از تأکید، سلسله مراتب و تضاد برای شفاف کردن موارد ضروری استفاده کند. اگر سلسله مراتب به اندازه کافی قوی باشد که کاربر را بدون زحمت راهنمایی کند، یک طرح با محتوای زیاد می تواند حداقلی باشد. اگر سلسله مراتب ضعیف باشد، طرحی با عناصر کم ممکن است شکست بخورد.
رشته
مینیمالیسم یک رشته است. این امر مستلزم آن است که طراح در برابر وسوسه اضافه کردن مقاومت کند. خالی گذاشتن فضا نیاز به اعتماد به نفس دارد. برای دانستن اینکه چه چیزی مهم است و چه چیزی مهم نیست، نیاز به قضاوت دارد.
اما مینیمالیسم تنها رشته نیست. طراحی حداکثری می تواند به همان اندازه منظم باشد. تفاوت در جهت رشته است. مینیمالیستی حذف می کند. حداکثر گرا سازمان می دهد. هر دو معتبر است. هر دو می توانند کاری را تولید کنند که واضح، صادقانه و موثر باشد.
اشتباه این است که مینیمالیسم را با طراحی خوب اشتباه می گیریم. مینیمالیسم یک سبک است. طراحی خوب استاندارد است. طراحی مینیمالیستی می تواند بد باشد. یک طراحی حداکثری می تواند خوب باشد. سبک استاندارد نیست. استاندارد این است که آیا طرح به هدف مورد نظر خود عمل می کند یا خیر.
خط پایین
مینیمالیسم فضای سفید نیست. پوچی نیست. این کمبود دکوراسیون نیست. این رشته توجه است. این عملی است برای روشن کردن موارد ضروری. فلسفه حضور است نه غیبت.
یک طراح که این را درک می کند می تواند از مینیمالیسم به عنوان یک ابزار استفاده کند. طراحي كه آن را با سبك اشتباه ميگيرد، كاري مينيماليستي به نظر ميرسد و ناكام است. تفاوت در نیت است. تفاوت در وضوح است. تفاوت در درک این است که مینیمالیسم چیزی نیست که شما حذف کنید. این در مورد چیزی است که شما آشکار می کنید.



